Pierwszy dzwonek już za nami. Pamiętajmy o bezpieczeństwie w szkole i w sieci

Pierwsze dni nowego roku szkolnego to czas powitań z kolegami, nowych wyzwań i powrotu do codziennych zajęć. To także dobra okazja, aby przypomnieć, że bezpieczeństwo w szkole to nie tylko przestrzeganie zasad, ale przede wszystkim wzajemny szacunek, czujność i gotowość do reakcji, gdy dzieje się coś niepokojącego.

Szkoła to miejsce, w którym każdy powinien czuć się komfortowo. Wyśmiewanie, poniżanie, wykluczanie czy obrażanie – nawet w postaci żartów – może bardzo boleć. Zanim coś powiemy albo napiszemy, warto się zastanowić, jak sami byśmy się czuli na miejscu drugiej osoby. Nie bądźmy obojętni na hejt. Jeśli widzisz, że ktoś jest atakowany słownie, wykluczany z grupy lub jest celem agresywnych komentarzy – nie klikaj „lubię to”, nie udostępniaj ani nie milcz. Porozmawiaj z zaufanym dorosłym. Telefon i internet to codzienność młodych ludzi, ale pamiętajmy, że działania w sieci mają skutki w realnym świecie. Nie podawaj swoich haseł, nie publikuj prywatnych zdjęć i danych. Nie wdawaj się w nieznane rozmowy i nie odpowiadaj na prowokacje. Gdy spotkasz się w sieci z przemocą, szantażem lub groźbami – zachowaj dowody i poinformuj dorosłego.

Zauważ. Zapytaj. Zareaguj.

Czasem ktoś z naszego otoczenia zachowuje się inaczej niż zwykle. Jest przygaszony, smutny, unika kontaktów z rówieśnikami, nie interesuje się tym, co wcześniej go cieszyło, albo wyraźnie daje znaki, że przeżywa coś trudnego.

Nie przechodźmy obojętnie obok tych sygnałów.

Nie musisz znać idealnych słów ani rozwiązywać cudzych problemów. Niekiedy wystarczy podejść i zapytać: „Co u Ciebie? Mogę jakoś pomóc?”. Wysłuchaj uważnie, bez oceniania, a jeśli sytuacja tego wymaga – przekaż informację rodzicowi, nauczycielowi, pedagogowi lub psychologowi. Pamiętaj, że szukanie wsparcia to nie wstyd, a zareagowanie na krzywdę innej osoby jest dowodem odwagi.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli Ty albo ktoś w Twoim otoczeniu ma trudności, nie zostawajcie sami z problemem. Możecie porozmawiać z rodzicami, opiekunami, wychowawcą, szkolnym pedagogiem lub psychologiem – a także z każdym dorosłym, któremu ufacie.

116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży – całodobowy, bezpłatny.

800 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka – dostępny całą dobę, także przez czat.

112 – numer alarmowy w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia.

Rodzice, nauczyciele i opiekunowie – rozmawiajcie z dziećmi. Nie tylko o stopniach i obowiązkach, ale też o tym, co przeżywają, także w sieci. Zwracajcie uwagę na zmiany w zachowaniu i nie lekceważcie sygnałów, które mogą wskazywać, że dziecko potrzebuje wsparcia.

Dbajmy o siebie nawzajem.